Σαν σήμερα - Κική Δημουλά: Όταν η σπουδαία ποιήτρια μίλησε για την Κακοποίηση μέσα από το έργο της | κοσμικα , viral | womenonly.gr
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ / ΚΟΣΜΙΚΑ / VIRAL
11:01
22/2

Σαν σήμερα - Κική Δημουλά: Όταν η σπουδαία ποιήτρια μίλησε για την "Κακοποίηση" μέσα από το έργο της

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο

Ήταν 22 Φεβρουαρίου του 2020 όταν η Κική Δημουλά έφυγε από κοντά μας αφήνοντας μας το σπουδαίο της έργο για να μας ακολουθεί. Η ποιήτρια άφησε την τελευταία της πνοή, μετά από σύντομη νοσηλεία σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, απόγευμα Σαββάτου σε ηλικία 89 ετών.

Γεννημένη στις 6 Ιουνίου του 1931 στην Αθήνα. Το ταξίδι των γραμμάτων ξεκινά για εκείνη το 1952 με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα» που μετά από λίγο απέσυρε η ίδια από την κυκλοφορία. Έχει εκδώσει δεκατέσσερις ποιητικές συλλογές («Έρεβος», 1956, «Ερήμην», 1958, «Επί τα ίχνη», 1963, «Το λίγο του κόσμου», 1971, «Το τελευταίο σώμα μου», 1981, «Χαίρε ποτέ», 1988, «Η εφηβεία της λήθης», 1994, «Ενός λεπτού μαζί», 1998, «Ήχος απομακρύνσεων», 2001, «Χλόη θερμοκηπίου», 2005, «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», 2007, «Συνάντηση», 2007, «Πέρασα», 2010, «Τα εύρετρα», 2010).  Επί είκοσι πέντε χρόνια εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Η τελευταία δημοσιευμένη συλλογή της ήταν η «Άνω τελεία» (2016, Εκδόσεις Ίκαρος).

 «Σημείο Αναγνωρίσεως»

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο από το θάνατο της, σας παρουσιάζουμε παρακάτω το ποίημα «Σημείο Αναγνωρίσεως» στο οποίο, παρακολουθούμε τη συνομιλία της ποιήτριας με ένα γυναικείο άγαλμα που στολίζει κάποιο πάρκο. Πρόκειται στην ουσία για ένα σχόλιο για τη θέση της γυναίκας ανά τους αιώνες. Η ποιήτρια αφήνει σαφείς υπαινιγμούς για την κακοποίηση και τη βία. 

Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα,
εγώ σε προσφωνώ γυναίκα κατευθείαν.
Στολίζεις κάποιο πάρκο. Από μακριά εξαπατάς.
Θαρρεί κανείς πως έχεις ελαφρά ανακαθίσει
να θυμηθείς ένα ωραίο όνειρο που είδες,
πως παίρνεις φόρα να το ζήσεις.
Από κοντά ξεκαθαρίζει τ' όνειρο: δεμένα είναι πισθάγκωνα τα χέρια σου μ' ένα σκοινί μαρμάρινο
κι η στάση σου είναι η θέλησή σου κάτι να σε βοηθήσει να ξεφύγεις την αγωνία του αιχμαλώτου.
έτσι σε παραγγείλανε στο γλύπτη: αιχμάλωτη.
Δεν μπορείς ούτε μία βροχή να ζυγίσεις στο χέρι σου, ούτε μία ελαφριά μαργαρίτα.
Δεμένα είναι τα μάτια σου.

Και δεν είν' το μάρμαρο μόνο ο Άργος.
Αν κάτι πήγαινε ν' αλλάξει στην πορεία των μαρμάρων,
αν άρχιζαν τ' αγάλματα αγώνες για ελευθερίες και ισότητες,
όπως οι δούλοι, οι νεκροί και το αίσθημά μας,
εσύ θα πορευόσουνα μες στην κοσμογονία των μαρμάρων
με δεμένα πάλι τα χέρια, αιχμάλωτη.
Όλοι σε λένε κατευθείαν άγαλμα, εγώ σε λέω γυναίκα αμέσως.
όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε στο μάρμαρο ο γλύπτης κι υπόσχονται οι γοφοί σου ευγονία αγαλμάτων, καλή σοδειά ακινησίας.
Για τα δεμένα χέρια σου, που έχεις όσους πολλούς αιώνες σε γνωρίζω,σε λέω γυναίκα.
Σε λέω γυναίκα γιατί είσαι αιχμάλωτη…

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ