Χρειάζομαι ψυχολόγο ή ψυχίατρο; | σχεσεις & sex , θεια λουκια , της ζωής | womenonly.gr
6:28
5/7/2013

Χρειάζομαι ψυχολόγο ή ψυχίατρο;

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
@
29 ετών απορημένη

Θυμάμαι πρόσφατα περιστατικά όπου συνέβησαν πολλοί θάνατοι γύρω μας και κάποιοι μου ζήτησαν μέχρι και να μην ξαναπατήσω στο σπίτι τους, γιατί δεν έκλαψα τον νεκρό τους.

Μοναδικά αφροδισιακά έλαια για μασάζ και κεριά για την πιο αισθησιακή ατμόσφαιρα! Lovejoy Μόνο για εσένα!

Θεία Λουκία καλησπέρα. Συγχαρητήρια για την στήλη σου και μπαίνω απ' ευθείας στο θέμα με την ελπίδα να μου απαντήσεις. Από τότε τουλάχιστον που θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν αντιδρούσα άσχημα σε τυχόν θανάτους γύρω μου. Από παιδί που ήμουν. Ήταν ένα θέμα που με κάποιον τρόπο είχα συνειδητοποιήσει προφανώς από μόνη μου την οποιαδήποτε στιγμή συνέβαινε κάτι τέτοιο στην ζωή μου.

Ναι μεν είναι κάτι που με κάνει να σκέφτομαι το τι θα υπάρχει μετά, αυτό το άγνωστο που λένε όλοι, αλλά δεν είναι κάτι τραγικό για εμένα, ούτως ή άλλως ξέρει κανείς μας τι θα μας φέρει η ζωή στο μετά; Ή μήπως γνωρίζουμε πως θα εξελιχθεί η ζωή μας μελλοντικά; Και γιατί δεν μας τρομάζει αυτή αλλά ο άλλος;
Όσες φορές λοιπόν γύρω μου συνέβη το γεγονός του θανάτου, πάντα το αντιμετωπίζω ψύχραιμα και λέω "οκ κανείς δεν γεννήθηκε αθάνατος, δεν έγινε και κάτι". Θυμάμαι τα πιο πρόσφατα περιστατικά όπου συνέβησαν πολλοί θάνατοι γύρω μας και κάποιοι μου ζήτησαν μέχρι και να μην ξαναπατήσω στο σπίτι τους, γιατί δεν έκλαψα τον νεκρό τους.
Η μητέρα μου, μου λέει ότι χρειάζομαι ψυχίατρο, το ίδιο και ο αδελφός μου. Εγώ δεν πιστεύω πως το να έχω συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ο θάνατος πως πρέπει να πάω σε ψυχίατρο ή κάτι τέτοιο. Βέβαια ίσως να το λένε πάνω στον θυμό τους, αλλά ακόμα και σε συζητήσεις που έχουμε κάνει για αυτό το θέμα, πάντα είμαι η αναίσθητη, η εγωίστρια (αυτό από που προκύπτει ούτε ξέρω στο θέμα του θανάτου τουλάχιστον) και η τρελή του σπιτιού.

Γίνε φίλος της θείας Λουκίας και στο FaceBook

Κοπέλα μου, μπορεί μέσα σου να έχεις συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου, αλλά είναι σαφές ότι δεν έχεις συμφιλιωθεί με τους ανθρώπους δίπλα σου και είσαι ανίκανη να δείξεις συμπόνια, όταν κάποιος υποφέρει από την απώλεια κάποιου δικού του προσώπου. Κι αυτό με τη σειρά του δείχνει ότι δεν έχεις την ικανότητα να συνδεθείς βαθύτερα με τους άλλους, να αναπτύξεις δεσμούς εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης κι εδώ ακριβώς κολλάει αυτό που σου λένε η μητέρα σου κι ο αδελφός σου.

Προφανώς, η ζωή και η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πολύ ευαίσθητες και μπορεί να χαθούν σε μία στιγμή, αλλά αυτή η κοινότυπη διαπίστωση δεν αφαιρεί κάτι από την τραγικότητα του οριστικού χωρισμού από έναν αγαπημένο μας άνθρωπο. Όταν όμως δεν αγαπάς κανέναν ουσιαστικά, ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό, σού είναι αδύνατον να κατανοήσεις αυτόν τον πόνο με αποτέλεσμα να εξοργίζεις εκείνους που είναι βυθισμένοι στο πένθος και περιμένουν να δείξεις έστω κάποιον σεβασμό στα συναισθήματα τους.

Πιθανόν να τα καταλαβαίνεις αυτά με τη λογική σου, αλλά ο παθολογικός εγωισμός σου δεν μπορεί να ανεχτεί κάποιο άλλο πρόσωπο –έστω και νεκρό- να "κλέβει την παράσταση" από σένα κι έτσι καταλήγεις σε εγωκεντρικές αντιδράσεις που σε κάνουν ανεπιθύμητη.

Το γεγονός ότι δεν υποψιάζεσαι καν πού είναι το πρόβλημα σε κάνει όντως υποψήφια για ψυχοθεραπεία. Αλλά βέβαια, για να έχει κάποιο αποτέλεσμα μια τέτοια διαδικασία θα πρέπει η πρωτοβουλία της να προέρχεται από σένα την ίδια κι όχι υπό την πίεση του περιβάλλοντος σου. Ίσως όμως όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσεις πόσο μόνη, ανασφαλής κι αδύναμη είσαι μέσα σου, να μπορέσεις να κάνεις το πρώτο βήμα που θα σε οδηγήσει έξω από τον τάφο στον οποίο έχεις κλείσει τον εαυτό σου. Σου το εύχομαι ολόψυχα!
 

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ