Πώς μπορώ να βοηθήσω την αδερφή μου; | σχεσεις & sex , θεια λουκια , της ζωής | womenonly.gr
6:29
26/7/2013

Πώς μπορώ να βοηθήσω την αδερφή μου;

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
@
Ανώνυμη

Η αδερφη μου εχει ΔΕΠΥ και ενω κανει χρονια θεραπειες με φαρμακα, πανω που νιωθει καλα παντα κατι -συμφωνα με την ιδια- θα της καταστρεφει την ζωη. Υποφερει καθε μερα! 

At LoveJoy.gr we love toys! Αγόρασε σήμερα γυναικεία "παιχνίδια", εσώρουχα και δώρα, σε μοναδικό συνδυασμό ποιότητας και τιμής!

Θεια Λουκια, γεια σου! Το προβλημα μου δεν εχει να κανει κυριως με μενα, αλλα με την αδερφη μου. Η αδερφη μου εχει ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητα) και ενω κανει χρονια θεραπειες με φαρμακα, πανω που νιωθει καλα παντα κατι -συμφωνα με την ιδια- θα της καταστρεφει την ζωη (τα μαθηματα στο πανεπιστημιο,η παρεα της,παλιες συνηθειες κ.α). Υποφερει καθε μερα! Θελει να συγκεντρωνεται σε αυτα που της λενε οι αλλοι, προσπαθει να βαλει ενα προγραμμα στη ζωη της (να ετοιμαζεται πιο γρηγορα,να μην ειναι ολη μερα στον υπολογιστη ,να διαβαζει για το πανεπιστημιο). Και εδω βρισκεται το προβλημα. Αφηνει να περασουν οι μερες χωρις ουσιαστικα, να κανει κατι απο αυτα που εχει πει οτι θα κανει, αποκαλει συνεχεια τον εαυτο της αχρηστη, ζηταει βοηθεια και απο τη μαμα μου και απο μενα αλλα δεν μπορει να δεχτει οσα της λεμε (πως θα γινει καλα, πως δεν πρεπει να μενει στο παρελθον, πως πρεπει να ρυθμιζει μονη της τη ζωη). Συνεχεια φωναζει επειδη δεν μπορει να συγκεντρωθει, επειδη δεν θυμαται τα γαλλικα, επειδη δεν καταλαβαινει τι διαβαζει. Γνωριζει οτι εχει προβλημα και αυτο δεν ειναι καλο για την ιδια , γιατι καθε φορα που πιεζεται, για να αποφυγει το κηρυγμα λεει "αφηστε με μονη μου, αφου ξερετε οτι εχω προβλημα "... Δεν εχει ορεξη ουτε να βγει εξω, εστω για λιγες ωρες, νιωθει οτι ειναι χοντρη και βαρετη! Την αγαπαω παρα πολυ και στεναχωριεμαι που την βλεπω να αισθανεται τοσο χαλια για τον εαυτο της! Ισως φταιω και γω που συνεχεια προσπαθω να την πεισω να γινει ανεξαρτητη και να κοιταζει το παρον της χωρις να επιμενει στο παρελθον (στο οποιο και θελει να επιστρεψει) επειδη δεν ειχα τοσο μεγαλη προσοχη οσο η αδερφη μου -απο παντα- με αποτελεσμα να προσπαθω μονη μου! Εχω κουραστει θεια μου! Ολες αυτες οι φωνες με εχουν κουρασει. Θα την εκτιμησω πολυ την απαντηση σου. Σε ευχαριστω εκ των προτερων και συγγνωμη αμα σε κουρασα...

Γίνε φίλος της θείας Λουκίας και στο FaceBook

Όλα αυτά που μου λες είναι ανθρώπινα και απολύτως κατανοητά. Είναι απόλυτα λογικό να έχεις κουραστεί από τη συνολική κατάσταση που ζεις όλα αυτά τα χρόνια και ίσως να νιώθεις κι ένα τσίμπημα πικρίας καθώς έχεις εισπράξει πολύ λιγότερη προσοχή από την αδελφή σου μεγαλώνοντας, αλλά ταυτόχρονα την αγαπάς και τη νοιάζεσαι βαθιά. Έτσι βιώνεις μια εσωτερική σύγκρουση καθώς οι συνεχείς απαιτήσεις της αδελφής σου δεν σου επιτρέπουν να ακολουθήσεις τον τρόπο ζωής που μπορεί να εύχεσαι και παράλληλα δεν ξέρεις πώς να βοηθήσεις την ίδια και τον εαυτό σου.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις λοιπόν, είναι να μάθεις όσα περισσότερες πληροφορίες μπορείς για την ιδιαιτερότητα της και το δεύτερο να προστατέψεις τον εαυτό σου από τις αρνητικές συνέπειες αυτής της συνύπαρξης. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει καθημερινά να βρεις έναν τρόπο να περιφρουρήσεις την ατομικότητα σου, δηλαδή να αφιερώνεις χρόνο αποκλειστικά για τον εαυτό σου, κυρίως εκτός σπιτιού, συναντώντας φίλους, κάνοντας περιπάτους κ.λπ. ώστε να μπορείς να νιώθεις κυρία του εαυτού σου και να οργανώνεις τη σκέψη σου.

Επιπλέον, μαθαίνοντας περισσότερα για τη διαταραχή από την οποία πάσχει η αδελφή σου, θα καταλάβεις αφενός ότι τα συναισθήματα απογοήτευσης, η αδυναμία να ρυθμίσει τον χρόνο της και να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα, μαζί με την αγωνία που εκφράζει είναι συμπτώματα της κατάστασης της. Ταυτόχρονα τα συμπτώματα αυτά εντείνονται από τις αυξημένες απαιτήσεις της ζωής, όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους γύρω στα είκοσι τους χρόνια όταν έχουν φύγει πια από τη ρουτίνα του σχολείου και πρέπει να θέσουν νέους στόχους και να δημιουργήσουν μια δική τους ρουτίνα προκειμένου να τους πετύχουν, χωρίς να ξεμυαλίζονται από άσχετα πράγματα. Κι αυτός είναι ένας πραγματικός καθημερινός Γολγοθάς για τους ανθρώπους με ΔΕΠΥ.

Επίσης, αυτό που θα μάθεις είναι ότι η ΔΕΠΥ είναι μια κατάσταση που δεν θεραπεύεται. Δηλαδή, μπορεί να ελεγχθεί με τα φάρμακα (τα οποία είναι ιδιαίτερα χρήσιμα όταν συνδυάζονται με διαρκή ιατρική παρακολούθηση), αλλά η ίδια η διαταραχή παραμένει σε όλη τη διάρκεια της ζωής.
Για να στο πω αλλιώς, μπορεί η αδελφή σου να φαίνεται και να λειτουργεί πιο φυσιολογικά όσο παίρνει τα φάρμακα της, αλλά το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται και δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεραστεί. Δηλαδή, η αδελφή σου θα έχει πάντα ανάγκη κάποιον να τη βάζει σε σειρά και να της θέτει όρια και κανόνες, κυρίως ως προς τις σπουδαστικές υποχρεώσεις της, σαν να ήταν ανήλικη.

Γι' αυτό οι συνεχείς κουβέντες και τα "κηρύγματα" σχετικά με το πώς θα έπρεπε να νιώθει και τι θα έπρεπε να κάνει και να είναι, δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα. Μάλιστα, το κάθε κήρυγμα της υπενθυμίζει έμμεσα τις ανεπάρκειες της, τις οποίες ήδη γνωρίζει και ήδη της δημιουργούν πολύ άγχος, οπότε λειτουργεί αντίστροφα από το αναμενόμενο. Με άλλα λόγια είναι σα να ζητάς από έναν ακρωτηριασμένο άνθρωπο να σηκωθεί και να τρέξει όπως "όλος ο κόσμος", κάτι που πολύ θα το ήθελε, αλλά είναι φύσει αδύνατον να κάνει.

Αντίθετα, αυτό που μπορεί να φέρει αποτέλεσμα είναι η εφαρμογή συγκεκριμένων και σταθερών κανόνων στη μεταξύ σας σχέση (π.χ. δεν με άφησες να παρακολουθήσω ταινία, άρα δεν σε βοηθάω στα μαθήματα), η διαρκής ενθάρρυνση, ακόμη και σε μικρά επιτεύγματα (π.χ. ένα είδος "μπράβο" κάθε φορά που κάθεται να διαβάσει, αντί να χαζεύει στο ίντερνετ) και ο αντιπερισπασμός (π.χ. όταν ανησυχεί για το βάρος της να της λες ότι όλες ανησυχούμε για το βάρος μας, ή όταν σου λέει ότι είναι βαρετή, να της λες ότι όλοι φοβόμαστε πως μπορεί να γινόμαστε βαρετοί, αλλά το ξεπερνάμε αμέσως όταν αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τους άλλους).

Άλλωστε, οφείλω να σου πω ότι και μόνο το γεγονός ότι η αδελφή σου προσπαθεί να ακολουθήσει τις δραστηριότητες της ηλικίας της (γαλλικά, σπουδές) και ότι κατάφερε να γίνει δεκτή σε ένα πανεπιστήμιο δείχνει ότι έχει κάνει τεράστια πρακτική και συναισθηματιή προσπάθεια και είναι μια πραγματική αγωνίστρια, αφού αυτές οι πρόοδοι δεν είναι καθόλου αυτονόητες για ένα άτομο με τέτοια ιδιαιτερότητα κι αυτό είναι καλό να το θυμόσαστε όλοι σας και να της το θυμίζετε και της ίδιας από καιρό εις καιρό.

Συνοψίζοντας, αυτό που θα τη βοηθήσει ιδιαίτερα είναι η αναγνώριση και αποδοχή του υπαρκτού και μόνιμου προβλήματος που αντιμετωπίζει (ει δυνατόν απ' όλη την οικογένεια σας) και ο ταυτόχρονος χειρισμός της ως ένα ισότιμο μέλος της οικογένειας που οφείλει να ακολουθεί τους συγκεκριμένους, ξεκάθαρους κανόνες που ισχύουν για όλους με τις –θετικές ή αρνητικές- συνέπειες τους ώστε να περιοριστεί η αντίδραση της αυτολύπησης, αλλά και να ενισχυθεί η αίσθηση του ελέγχου που έχει η ίδια στη ζωή της.

Όλα αυτά μαζί με την υπομονή που ήδη δείχνετε με το παραπάνω, εσύ και η μητέρα σου θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε κήρυγμα, το οποίο έχει αποδειχτεί άχρηστο ούτως ή άλλως.
 

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ