Αποτυχία... με γιο στην εφηβεία | σχεσεις & sex , θεια λουκια , της ζωής | womenonly.gr
15:43
31/3/2011

Αποτυχία... με γιο στην εφηβεία

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
@
Απεγνωσμένη μαμά

Το δικό μου αιώνιο πρόβλημα είναι ο γιος μου. Δεν με ακούει καθόλου, με βρίζει, δεν κάθεται ποτέ να μιλήσουμε, οι βαθμοί του είναι χάλια, με χτυπάει, τον νοιάζει μόνο το σώμα του/οι φίλοι του/ο υπολογιστής & το κινητό του, συνέχεια βγαίνει έξω και ποτέ δεν γυρνάει την ώρα που του λέω, μου λέει μόνο ψέματα, κοιμάται μόνο 3 ώρες την ημέρα & δεν τρώει καθόλου.

Κομψά, σέξυ και θηλυκά εσώρουχα σε ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων, στην καλύτερη ποιότητα, μόνο στο loveJoy.gr. Απόκτησέ τα εδώ!

Γεια σου,Θεία Λουκία! Συγχαρητήρια για την υπέροχη στήλη! Είσαι τρομερή!

Λοιπόν, το δικό μου είναι ο γιος μου (αιώνιο πρόβλημα). Δεν με ακούει καθόλου, με βρίζει, δεν κάθεται ποτέ να μιλήσουμε. Είναι όλο απαιτήσεις αργεί στο σχολείο (2 ωριαίες και έμεινε), δεν διαβάζει, δεν κάνει ασκήσεις, έρχεται 5 ώρες μετά το σχολικό σχόλασμα, οι βαθμοί του είναι χάλια, με χτυπάει, τον νοιάζει μόνο το σώμα του/οι φίλοι του/ο υπολογιστής & το κινητό του (με τα οποία ασχολείται όση ώρα είναι σπίτι), συνέχεια βγαίνει έξω και ποτέ δεν γυρνάει την ώρα που του λέω, μου λέει μόνο ψέματα, κοιμάται μόνο 3 ώρες την ημέρα & δεν τρώει καθόλου και φοβάμαι πως καπνίζει. Έτσι συμπεριφέρεται και στις αδερφές του αλλά και στον πατέρα του. Και όλα αυτά δεν τα δικαιολογεί το γεγονός ότι είναι 16 ετών. Δεν σέβεται κανέναν και τίποτα. Αυτό συμβαίνει εδώ και 5 χρόνια. Έχει ξεφύγει τελείως! Μερικές φορές νιώθω πως δεν είναι δικό μου παιδί.

Σε ικετεύω να με βοηθήσεις, δεν αντέχω άλλο και δεν ξέρω τι να κάνω. Αισθάνομαι πως είμαι στην κόλαση! Συγνώμη για το υπερτεράστιο γράμμα μου και σε ευχαριστώ απο τώρα. Σε παρακαλώ...

 

Φίλη μου, το θέμα που θίγεις είναι πολύ μεγάλο και χωράει πολλή συζήτηση. Καταλαβαίνεις ότι τα ζητήματα της ανατροφής των παιδιών όταν θίγονται τόσο συνολικά, δεν μπορούν να λυθούν μέσα σε λίγες λέξεις, ωστόσο θα κάνω μια απόπειρα να σου δώσω μερικές ιδέες για προβληματισμό, αλλά και για δράση, ελπίζοντας να σε εμπνεύσω και να σε βοηθήσω να δεις το όλο θέμα από μια πιο αποδοτική σκοπιά.

Πριν απ' οτιδήποτε άλλο θα χρειαστείς μεγάλη ψυχραιμία, πολλή ευαισθησία, διπλωματία, μια σημαντική δόση χιούμορ και κυρίως διάθεση... αυτοκριτικής, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις επιθετικής συμπεριφοράς των παιδιών η πηγή του προβλήματος βρίσκεται στους γονείς και όχι στα ίδια τα παιδιά. Με άλλα λόγια, πριν προχωρήσεις στις απαραίτητες αλλαγές ως προς την διαπαιδαγώγηση του γιου σου, θα πρέπει να εξετάσεις τη δική σου στάση ως μητέρας και να κάνεις κάποιες χρήσιμες διορθώσεις.

Η ρίζα του κακού

Και μόνο ο τίτλος του μηνύματος σου, "αποτυχία", δείχνει ότι βλέπεις το παιδί σου σαν μέτρο της δικής σου προσωπικής αξίας κι αυτό σε εμποδίζει από το να έχεις μια ανθρώπινη και ζεστή σχέση μαζί του. Πιθανόν να δυσανασχετείς μ' αυτή την παρατήρηση, όμως πρέπει να ξέρεις ότι όταν χρησιμοποιούμε τους άλλους σαν καθρέφτες του εαυτού μας, χωρίς να εμβαθύνουμε στα αίτια της συμπεριφοράς τους, χάνουμε την ευκαιρία να καλλιεργήσουμε μια ειλικρινή σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σεβασμού, κάτι που όλοι και ιδιαίτερα τα παιδιά, έχουμε ανάγκη για να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε αρμονικά με τους άλλους. Άρα, ένα από τα πράγματα που πρέπει να γίνουν είναι να πλησιάσεις το παιδί σου σαν άνθρωπο και να κοιτάξεις με ειλικρίνεια, ενδιαφέρον και κατανόηση μέσα στην ψυχή του, σαν να το γνωρίζεις από την αρχή.

Επίσης, δεδομένου ότι ο μικρός άρχισε να παρουσιάζει δείγματα επιθετικής συμπεριφοράς ήδη από τα έντεκα χρόνια του, μπορεί να δικαιολογείται εν μέρει από την αρχή της εφηβείας του, αλλά κυρίως δείχνει ότι δεν είχε μάθει ήδη να διαπραγματεύεται τα όρια του με έναν πολιτισμένο τρόπο. Αυτό μπορεί να οφείλεται τόσο στα πρότυπα συμπεριφοράς που επικρατούν στο σπιτικό σας, όσο και σε μια ιδιαίτερα παραχωρητική και ανεκτική διαπαιδαγώγηση κατά την παιδική του ηλικία, όπου οι κανόνες ως προς τι είναι επιτρεπτό και θεμιτό και τι όχι ήταν ως επί το πλείστον ελαστικοί και ασαφείς.

Όπως πολλοί σύγχρονοι γονείς, μπορεί τότε να ένιωθες ότι κάνεις το σωστό, ως "φιλελεύθερη" μητέρα που δεν θέλει να καταπιέζει τα παιδιά της. Όμως αυτή η συμπεριφορά δημιουργεί μεγάλη σύγχυση στα παιδιά, τα οποία όταν φτάσουν στο προ-εφηβικό στάδιο δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τις εξωτερικές και εσωτερικές συγκρούσεις που πάντα συνοδεύουν την πορεία από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, με αποτέλεσμα να αντιδρούν επαναστατώντας κατά παντός υπευθύνου. Άρα το επόμενο βήμα σου, είναι να εξετάσεις τις αξίες και τις αρχές που θεωρείς σημαντικές να μεταδόσεις στον γιο σου (και στις κόρες σου) και να θέσεις τα όρια μέσα στα οποία θα μπορεί να κινείται με άνεση, μέχρι να σταθεί στα πόδια του και να μπορέσει να βάλει τους δικούς του κανόνες στη ζωή.

Καταλαβαίνω από την περιγραφή σου ότι αυτή τη στιγμή είσαι εξαντλημένη και απελπισμένη, ενώ φαίνεται να πιστεύεις ότι ο γιος σας έχει το "πάνω χέρι" στην οικογένεια σας, ότι αδιαφορεί πλήρως για οτιδήποτε σημαντικό και ότι σας έχει απορρίψει ολοκληρωτικά μαζί με κάθε μορφή κηδεμονίας. Πράγματι, εκ πρώτης όψεως, η συμπεριφορά του ξεπερνάει κατά πολύ την αναμενόμενα αντιδραστική συμπεριφορά των αγοριών της ηλικίας του. Ωστόσο, αυτό που βλέπω προσωπικά είναι ένα παιδί που ζητάει απεγνωσμένα την προσοχή και το ειλικρινές ενδιαφέρον και των δύο γονιών του για να μπορέσει να ωριμάσει.

Κι εδώ βρίσκεται το επόμενο κλειδί της ιστορίας, αφού αντιλαμβάνομαι ότι έχεις επωμιστεί σχεδόν αποκλειστικά την ανατροφή των παιδιών σας, ενώ ο πατέρας τους μοιάζει απλός μάρτυρας των γεγονότων. Όμως, η επιτυχία της όλης προσπάθειας αποκατάστασης των σχέσεων σας μέσα στο σπίτι πρέπει να συμπεριλάβει και εκείνον, ο οποίος πρέπει να εμπλακεί περισσότερο προσωπικά στην υπόθεση. Ιδιαίτερα για τ' αγόρια ο ρόλος του πατέρα είναι ιδιαίτερα σημαντικός, αφού η συναναστροφή μαζί του και η αποδοχή τους από εκείνον τα βοηθάει να διαμορφώσουν ευκολότερα την εικόνα του ανδρισμού τους.

Αντίστροφα, η απουσία ενός ενεργητικού και θετικού πατρικού προτύπου κατά τη διάρκεια της εφηβείας οδηγεί τ' αγόρια να επιλέξουν ακραίες μορφές επιδεικτικά "αρρενωπής" συμπεριφοράς που αντιγράφουν από τα μέσα ενημέρωσης και άλλους, εξίσου μπερδεμένους συνομηλίκους τους, οι οποίες έχουν στο επίκεντρο την άρνηση κάθε μορφής πειθαρχίας, σεβασμού και υποχρεώσεων. Σε κάποιες, καθόλου σπάνιες περιπτώσεις δε, αυτό το εκρηκτικό μείγμα οδηγεί σε παραβατικές συμπεριφορές, που μπορεί να φτάσουν μέχρι τα ναρκωτικά, ή ακόμη και τα μπλεξίματα με την αστυνομία, κοστίζοντας στα ίδια τα παιδιά και το περιβάλλον τους μεγάλο πόνο, κόπο και θυσίες...

Επί του πρακτέου

Αν συνεχίζεις να διαβάζεις μέχρι εδώ, θα συνοψίσω λέγοντας ότι για να μπορέσετε να επαναφέρετε το παιδί σας στην τάξη και να το βοηθήσετε να δημιουργήσει καλύτερες προοπτικές για το μέλλον του, σε σχέση με αυτές που έχει αυτή τη στιγμή, είναι να κάνετε ένα οικογενειακό reset, επανεξετάζοντας τις αξίες και τους κανόνες που διέπουν το σπιτικό σας, λειτουργώντας ως ομάδα και αποκτώντας ουσιαστική επαφή με τα παιδιά σας συνολικά, με στόχο τη δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης κι αλληλοσεβασμού.

Πιο πρακτικά μιλώντας, σταμάτα να θεωρείς τον γιο σου "αιώνιο πρόβλημα" και να τον αντιμετωπίζει σαν το Άλιεν που έχει διεισδύσει στο σπιτικό σας και κοίταξε τον σαν ένα πλάσμα που ζητάει με έναν εκκεντρικό τρόπο την υποστήριξη και την ενθάρρυνση σας, προκειμένου να τα βρει με τον εαυτό του και τις αγωνίες της ηλικίας του. Σ' αυτό το πλαίσιο, πρέπει να δεχτείς ότι δεν μπορείς να διορθώσεις ταυτόχρονα όλα τα στραβά του παρελθόντος, γι' αυτό και θα ήταν έξυπνο να εγκαταλείψεις προσωρινά, τη μάχη της σχολικής απόδοσης και να ρίξεις όλο το ενδιαφέρον σου στην αποκατάσταση της σχέσης σας.

Βέβαια, δεν είναι εύκολο ν' αλλάξετε τη στάση σας ως γονείς από τη μια στιγμή στην άλλη. Γι' αυτό πρέπει να δημιουργήσετε μια φάση προσωρινής "ανακωχής", για μια-δυο εβδομάδες, ας πούμε, κατά την οποία θα φροντίσετε να μην κάνετε κανενός είδους αρνητική παρατήρηση ή παρέμβαση στον τρόπο ζωής του παιδιού. Δηλαδή, αφήστε τον να κάνει ό,τι θέλει ακριβώς, χωρίς σχόλια και καυγάδες. Απλά ενημερώνετε τον για τα σχέδια σας, όπως την ώρα των γευμάτων και τις μετακινήσεις σας, χωρίς να απαιτείτε από αυτόν να παρευρίσκεται ή να συμμετέχει.

Μ' αυτόν τον τρόπο θα καταφέρετε αφενός να διαπιστώσετε πώς συμπεριφέρεται αυθόρμητα ο γιος σας, όταν δεν νιώθει την ανάγκη ν' αντιδράσει απέναντι σας και αφετέρου, να κερδίσετε την προσοχή του, γιατί σίγουρα θα νιώσει τη διαφορά.

Παράλληλα, αφού περάσουν οι δυο-τρεις πρώτες μέρες, αρχίστε να ανταποκρίνεστε θετικά σε κάθε τι καλό που βλέπετε αυθόρμητα επάνω του, όσο ασήμαντο κι αν το θεωρείτε. Μπορεί ας πούμε μια μέρα να συνδυάσει όμορφα τα ρούχα του, ή να διαλέξει μια ωραία κολόνια, ή να τραγουδήσει το ρεφρέν κάποιου ωραίου τραγουδιού, ό,τι κι αν κάνει καλό επαινέστε το και χαμογελάστε του. Το νόημα σ' αυτό δεν είναι να τον πνίξετε στην κολακεία, αλλά να του δείξετε ότι εγκρίνετε και αποδέχεστε την προσωπικότητα του, έστω κι αν διαφωνείτε με κάποιες πλευρές της. Βλέπεις, τα παιδιά -ακόμη και τα δεκαεξάχρονα- έχουν την τάση ν' αφομοιώνουν από το περιβάλλον τους τόσο τα λεκτικά, όσο και τα μη-λεκτικά μηνύματα και να μαθαίνουν από αυτά αναλόγως.

Γι' αυτό είναι σημαντικό πάντα να ενθαρρύνετε και να επικροτείτε τη θετική συμπεριφορά με πράξεις και με λόγια και ν' αγνοείτε όσο γίνεται περισσότερο την αρνητική συμπεριφορά. Έτσι βοηθάτε το παιδί να σχηματίσει μια θετική εικόνα για τον εαυτό του και ταυτόχρονα ν' αρχίσει ν' απορρίπτει τις αρνητικές τάσεις του, αφού αυτές δεν θα εντυπωσιάζουν κανέναν πια.

Να θυμάσαι ότι οι μεγάλες συζητήσεις και τα "κηρύγματα" δεν πιάνουν ποτέ τόπο. Αντίθετα, αυτό που μετράει πάντα και λειτουργεί προσθετικά είναι οι σύντομες, ουσιαστικές κουβέντες που μπορεί να κάνεις με το παιδί σου, ας πούμε την ώρα του πρωινού ή του μεσημεριανού φαγητού. Τότε, θα έχεις την ευκαιρία να αναφερθείς στα δικά σου εφηβικά χρόνια, για τον τρόπο που μεγάλωνες και για τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετώπιζες κι αυτό θα σε φέρει πιο κοντά του και θα του δώσει να καταλάβει ότι δεν τον βλέπεις μόνο σαν παιδί σου, αλλά και σαν ανεξάρτητη προσωπικότητα με την οποία αξίζει να μοιραστείς τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες σου.

Ξέρω, ότι αυτή τη στιγμή αγωνιάς για το μέλλον του, νιώθεις ότι το παιδί σου καταστρέφεται και νιώθεις άχρηστη στον ρόλο της μητέρας, αλλά αν θες πραγματικά να κερδίσεις των αγώνα, έστω και στην παράταση, πρέπει να σηκώσεις τα μανίκια και να αντιμετωπίσεις την κατάσταση χωρίς εγωισμούς. Μάλιστα, πιστεύω ότι θα ήταν πολύ καλή ιδέα κάποια στιγμή στην πορεία να ζητήσετε τη συνδρομή και κάποιου ειδικού ψυχοθεραπευτή, ο οποίος θα σας βοηθήσει να κρατήσετε σταθερή την πορεία της εξυγίανσης των σχέσεων στην οικογένεια σας. Γιατί όσο κι αν πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου, παράλληλα πρέπει να είσαι προετοιμασμένη και για αρκετά πισωγυρίσματα και από τις δύο πλευρές τη δικιά σας και του γιου σας. Μ' αυτή την αφορμή θα σου δώσω και κάποιες έξτρα ιδέες που σίγουρα θα διευκολύνουν και θα εξομαλύνουν τη ζωή σας.

Οδηγίες καθημερινής χρήσης:

  • Να θυμάσαι πάντα ότι εσύ ο ενήλικας στη σχέση σας και οφείλεις να συμπεριφέρεσαι αναλόγως.
  • Να του φέρεσαι πάντα όπως θέλεις να σου φέρεται.
  • Να σέβεσαι την προσωπικότητα του και να αποφεύγεις με κάθε τρόπο τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς (είσαι τεμπέλης, αδιάφορος κ.λπ.).
  • Να του δείχνεις πάντα την αγάπη σου ακόμη κι αν δεν τα καταφέρνει όπως θα ήθελες σε κάτι. Η αποτυχία από μόνη της είναι αρκετή τιμωρία. Η απόρριψη σου περιττεύει.
  • Βάζε κανόνες για τα πάντα, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες του παιδιού όπως εξελίσσονται κάθε φορά. Οι κανόνες αυτοί πρέπει να εξηγούνται με τη λογική και να δίνουν το πλαίσιο που μπορεί να κινηθεί το παιδί, αλλά ταυτόχρονα να έχουν αρκετή ελαστικότητα για να μπορούν να γίνουν σεβαστοί.
  • Η παραβίαση των κανόνων πρέπει να έχει σαφείς επιπτώσεις. Π.χ. αν έχετε συμφωνήσει ότι οφείλει να περνάει τις τάξεις στο σχολείο ή να μην χτυπάει τις αδελφές του, αλλά εκείνος ξεφύγει, εξήγησέ του ότι αφού έμεινε, δεν γίνεται να πάρεις καινούργιο κομπιούτερ, όπως είχατε συμφωνήσει για το τέλος της σχολικής χρονιάς ή ότι αφού μιλάς άσχημα στην αδελφή σου, δεν θα μπορέσω να σε πάω με το αυτοκίνητο στον φίλο σου που μένει μακριά.
  • Μην κολλάς σε λεπτομέρειες μόνο και μόνο για να περάσει το δικό σου. Δεν έχει νόημα να τσακώνεστε για το ντύσιμο του όταν ετοιμάζεστε να πάτε στη γιαγιά. Το σημαντικό είναι ότι δέχτηκε να πάτε.
  • Όταν έχει αντιρρήσεις, δώσε το περιθώριο στον γιο σου να διαφωνήσει και να προτείνει τις δικές του λύσεις, με ήρεμη συζήτηση και διαπραγμάτευση. Όταν σέβεσαι και αναγνωρίζεις τα συναισθήματα του, του κάνεις πιο εύκολο να σεβαστεί κι εκείνος τα δικά σου.
  • Όταν του αρνείσαι ή του απαγορεύεις κάτι, να προσφέρεις πάντα μια εναλλακτική σ' αυτό.
  • Υπογράμμισε κάθε φορά κάποιο καλό στοιχείο της συμπεριφοράς του, πριν του κάνεις οποιαδήποτε παρατήρηση.
  • Να του κάνεις πάντα σαφές τι περιμένεις από εκείνον να κάνει και όχι τι να μην κάνει. Π.χ.: "Σε περιμένω για να φάμε στις 9" και όχι "Μην αργήσεις και κρυώσει πάλι το φαΐ".
  • Κάνε όσο λιγότερες παρατηρήσεις μπορείς.
  • Ρώτα πάντα τη γνώμη του για τα θέματα που τον αφορούν. Επεξεργαστείτε μαζί τις διαφορετικές λύσεις για κάθε πρόβλημα, με τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα κάθε μίας.
  • Δείξε του ότι εμπιστεύεσαι την ικανότητα του να σκεφτεί λογικά και δίκαια και να πάρει τις σωστές αποφάσεις για τον εαυτό του.
  • Ορίστε του ένα συγκεκριμένο ποσό για εβδομαδιαίο χαρτζιλίκι που θα ανταποκρίνεται στον τρόπο ζωής του σε λογικό πλαίσιο και ποτέ μην του δίνετε παραπάνω αν το ζητήσει, για να μάθει να κρατάει μόνος του τους λογαριασμούς του. Με το ίδιο σκεπτικό, ορίστε έναν προϋπολογισμό για ρούχα δύο φορές τον χρόνο και αφήστε τον να κάνει μόνος του τις αγορές του. Οτιδήποτε επιπλέον θα πρέπει να το ζητήσει για δώρο σε γιορτές, γενέθλια κ.λπ., με τον κίνδυνο να μην το αποκτήσει ποτέ.
  • Ανάθεσε του κάποιες δουλειές που αφορούν όλη την οικογένεια (π.χ. πότισμα, σκουπίδια, βόλτα του σκύλου), εξηγώντας του πόσο συχνά πρέπει να τις κάνει. Επίσης, μην κάνεις τις δουλειές που μπορεί να κάνει μόνος του (στρώσιμο κρεβατιού, τακτοποίηση των ρούχων του κ.λπ.).
  • Άσε τον ίδιο να διαχειριστεί τον χρόνο του και τον τρόπο με τον οποίο θα πετύχει τους στόχους που έχετε συμφωνήσει. Δώσε του τη βοήθεια σου σ' αυτό, αλλά δώσε του την ικανοποίηση να τα καταφέρει μόνος του.
  • Να είσαι πάντα διαθέσιμη για συζήτηση μαζί του, ακόμη κι αν πρέπει να θυσιάσεις κάτι άλλο από το πρόγραμμα σου.
  • Να έχεις πάντα ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού στους φίλους του, ενθάρρυνέ τον να τους προσκαλεί συχνά και ποτέ μη τους κριτικάρεις, όσο κι αν διαφωνείς με τη συμπεριφορά τους.
  • Ποτέ μην του απαγορεύεις να δει τους φίλους του στον ελεύθερο χρόνο του, εκτός κι αν υποπτεύεσαι ότι τον παρασύρουν σε παράνομες ενέργειες.
  • Να σέβεσαι πάντα τον προσωπικό του χώρο και την ανάγκη του για απομόνωση.
  • Σου εύχομαι καλό κουράγιο και καλή τύχη!

    Γίνε φίλος της θείας Λουκίας και στο FaceBook

    ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ