Χωριζω... | σχεσεις & sex , θεια λουκια , της καρδιάς | womenonly.gr
16:52
6/9/2011

Χωριζω...

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
@
Κατια

Μου ζητησε να του ορκιστω οτι θα σταματησω όλες τις ακραιες μου συμπεριφορες καθε φορα που μαλωνουμε διαφορετικα να χωρισουμε διοτι δεν παει αλλο, δεν αντεχει αλλο... Την προηγουμενη φορα του ειχα υποσχεθει οτι θα προσπαθησω να ειμαι πιο ψυχραιμη και δεν θα αντιδρω τοσο εντονα οποτε μου φωναζει αλλα δεν κρατησε πολυ αυτη η προσπαθεια.

Κομψά, σέξυ και θηλυκά εσώρουχα σε ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων, στην καλύτερη ποιότητα, μόνο στο loveJoy.gr. Απόκτησέ τα εδώ!

Θεία Λουκία καλημέρα! Ελπιζω να εισαι καλα! Ειμαι 26 χρονων. Χθες το απογευμα ο φίλος μου μου ζητησε να χωρίσουμε. Η καρδιά μου εχει γινει χιλια κομματια. Απο χθες δεν εχω φαει, κοιμηθηκα 2 ωρες και δεν εχω μιλησει σε ανθρωπο. Ειμαστε 1.5 χρονο μαζι και η σχεση δεν πηγαινε καθολου καλα, τους τελευταιους μηνες δεν σταματουσαμε να καυγαδιζουμε σχεδον καθε εβδομαδα. Να σου πω οτι μενουμε μαζι. Μου ζητησε να συναντηθουμε καπου εξω χθες μετα την δουλεια γιατι επρεπε να μιλησουμε ηρεμα χωρις καβγαδες. Βασικα αυτο του το ειχα προτείνει και εγω πριν μου το ζητησει. Το μεγαλο προβλημα στη σχεση αυτη ειναι οτι επειδη ο συντροφος μου εχει παρα πολλα νευρα που προερχονται και απο την αγχωτικη δουλεια του, αλλα ειναι και ο χαρακτηρας του ετσι ολο νευρα, που τα ξεσπαει σε μενα -με φωνες και λεκτικη βια με μειωνει συνεχεια, με κατηγορει για οτι στραβο συμβαινει, επιμενει οτι δεν τον καταλαβαινω ποτε, με ειρωνευεται οταν αντιδρω με την συμπεριφορα του, κρεμμαει μουτρα και κλεινεται στον εαυτο του χωρις να μου μιλησει για ωρες, ειναι εξαιρετικα απαιτητικος απο μενα, απαιτει ολα να γινονται με τον δικο του τροπο και με ακρίβεια και ολα αυτα συμβαινουν χωρις να ζητησει συγνωμη ουτε μια φορα!

Επιμενει οτι δεν προκειται να αλλαξει συμπεριφορα στα 36 του! Και αυτο ειναι κατι που το πιστευω και εγω πολυ. Φυσικα ολη αυτη η κατασταση μου εχει κλονισει τα νευρα και την ηρεμια μου με αποτελεσμα καθε φορα να ξεσπαω σε κλαματα, να αντιδρω εντονα καθε φορα που με φωναζει, το να του εξηγω οτι η συμπεριφορα του δεν ειναι ανεκτη πλεον... Δεν εχει κανενα νοημα. Δεν παραδεχεται ποτε οτι κανει λαθος, αλλα παραδεχεται οτι ειναι πολυ σκληρος και δυσκολος ανθρωπος. Φτανω λοιπον σε ακραιες καταστασεις, σπαω πραγματα, φωναζω σαν υστερικη... Να σημειωσω εδω οτι οταν αρχισουν οι φωνες σηκωνομαι και φευγω απο το σπιτι οτι ωρα και να ειναι και επιστρεφω μετα απο πολλες ωρες. Γυρναω στους δρομους και σε καφετεριες μονη μου διοτι δεν εχω που αλλου να παω. Αλλες φορες οταν αρχιζουν οι ομηρικοι καβγαδες τον απειλω και τον εκβιαζω οτι αν δεν σταματησει να με ταραζει θα κανω κακο στον εαυτο μου και οπως ειναι αναμενομενο ολο αυτο τον κουραζει αφανταστα, τον αγχωνει τον πνιγει και σε καμια περιπτωση δεν μπορει να το αντεξει αλλο ολο αυτο το βαρος.

Προσπαθησα πολλες φορες να καταπνιξω την οργη μου και την αντιδραση μου κανοντας υπομονη, με το να μην του απανταω οταν με προκαλει αλλα ηταν ανυποφορο και δεν τα καταφερα. Μου ζητησε λοιπον χθες να του υποσχεθω και να του ορκιστω οτι θα σταματησω όλες τις ακραιες μου συμπεριφορες καθε φορα που μαλωνουμε διαφορετικα να χωρισουμε διοτι δεν παει αλλο, δεν αντεχει αλλο. Αυτη του την απαιτηση τη κατανοω και τη σεβομαι απολυτα και ειναι ευλογο αυτο που μου ζηταει, ομως εγω δεν μπορεσα να του το υποσχεθω διοτι δεν ξερω τι μελλει γενεσθαι. Την προηγουμενη φορα του ειχα υποσχεθει οτι θα προσπαθησω να ειμαι πιο ψυχραιμη και δεν θα αντιδρω τοσο εντονα οποτε μου φωναζει αλλα δεν κρατησε πολυ αυτη η προσπαθεια.

Μου ειπε οτι αφου δεν μπορω να υποσχεθω τοτε δεν μενει αλλη λυση απο το να χωρισουμε, κατι που δεν το ηθελε εκεινος και ειναι καθαρα δικη μου επιλογη να διακοψουμε. Σημειωνω οτι μου εδωσε λιγο χρονο να το σκεφτω καλυτερα αν αλλαξω γνωμη, και του υποσχεθω για να μην διακοψουμε. Αυτη τη στιγμη τρεμω κυριολεκτικα γιατι παρα τις αλλες σχεσεις που εχω κανει, ποτε μου δεν πονεσα τοσο σε αλλο χωρισμο.

Θεία δεν θελω να χωρισω απο τον ανθρωπο μου, το μονο που θελω ειναι να σταματησουν οι καβγαδες και να ηρεμισουμε και να ειναι ολα οπως στην αρχη. Τι να κανω; Εχω πελαγωσει. Δεν σκεφτομαι καθαρα με ολα αυτα που εχουν συμβει που ειναι τοσο προσφατα. Να του το υποσχεθω οτι θα σταματησουν οι ακραιες συμπεριφορες μου ετσι ωστε να παραμεινουμε μαζι και να τα ανεχτω ολα με κινδυνο να μην κρατησει η υποσχεση μου ή να αποδεχτω οτι αυτη η σχεση δεν εχει μελλον και να χωρισουμε για παντα με τον συντροφο μου και να τραβηξει ο καθενας το δρομο του, κατι που σαν σκεψη και μονο μου κοβει την ανασα; Ηδη αυτη η σχεση ομως εχει κλονιστει και δεν ξερω αν διορθωνεται αυτο. Σε ευχαριστω.

Γίνε φίλος της θείας Λουκίας και στο FaceBook

Ο μόνος λόγος που έχει -ίσως- κάποιο νόημα να του υποσχεθείς αυτοσυγκράτηση και να συνεχίσεις αυτή τη σχέση είναι αν κι εκείνος σου ορκιστεί ότι θα σταματήσει να φέρεται σαν αγροίκος και σε κάνει να τον πιστέψεις. Όμως, απ' ότι μου λες κάτι τέτοιο φαίνεται εξίσου απίθανο με το να σταματήσεις να κάνεις σκηνές αντιδρώντας στη γουρουνίσια συμπεριφορά του.

Άλλωστε γιατί να θέλεις να παραμείνεις με κάποιον που φέρεται μ' αυτόν τον τρόπο; Μήπως το έχεις τάμα να βασανίζεσαι; Αν εκείνος έχει νεύρα από τη δουλειά του, ή από οτιδήποτε άλλο, μπορεί να πάει να τα κοιτάξει και σίγουρα δεν έχει κανένα δικαίωμα να τα ξεσπάει πάνω σου.

Η σχέση που μου περιγράφεις είναι μια σχέση νοσηρής αλληλεξάρτησης, όπου ο δικός σου παίζει τον ρόλο του ισχυρού, απαιτώντας την πλήρη υποταγή σου κι εσύ τον ρόλο του θύματος, προσπαθώντας να τον ικανοποιήσεις. Έτσι, είναι σαν να πατάτε συνεχώς ο ένας τον κάλο του άλλου... Βέβαια, όπως είναι επόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις, υπάρχει μεγάλη έλξη μεταξύ σας, αλλά ταυτόχρονα αυτή η ιστορία μπορεί να σε τρελάνει και να σε κάνει να χάσεις τον εαυτό σου και να πιστέψεις ότι αυτό είναι το φυσιολογικό για μια σχέση. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις λοιπόν, για να σωθείς από την παράνοια, είναι να αρπάξεις την ευκαιρία που σου έδωσε και να φύγεις τρέχοντας, μακριά απ' αυτόν τον άνθρωπο.

Και για να μην νιώθεις και μ...κας που δήθεν σε χώρισε από δικό σου σφάλμα, πες του απλά αυτό που είπαμε στην αρχή: ότι δηλαδή, αν δεν μπορέσει εκείνος να σου υποσχεθεί ότι θα συγκρατεί τα νεύρα από εδώ και πέρα, δεν μπορείς ούτε εσύ να του δώσεις καμιά υπόσχεση κι ότι συμφωνείς πως προτιμάς να χωρίσετε.

Άλλωστε, αυτό θα έπρεπε να έχεις κάνει από καιρό τώρα. Βλέπεις, η αγάπη δεν χρειάζεται να πονάει για να είναι αληθινή. Αντίθετα, η αληθινή αγάπη κυλάει γλυκά, χωρίς τσαμπουκάδες και διάθεση κυριαρχίας, με κατανόηση, ανοχή και σεβασμό κι από τις δύο πλευρές. Και νομίζω ότι για μια τέτοια αγάπη πρέπει να βάλεις πλώρη την επόμενη φορά...

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ