Συγκλονιστικό! Έτσι νιώθει κάποιος με αγχώδη διαταραχή photos | αρμονικη ζωη , ευ ζην , ψυχολογια | womenonly.gr | Αρμονική Ζωή
16:37
7/9/2015

Συγκλονιστικό! Έτσι νιώθει κάποιος με αγχώδη διαταραχή "photos"

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο
"Δεν έχει σημασία πόσο πολύ αντιστέκομαι, θα είναι πάντα εκεί να με φέρνει σε απόγνωση, να με συγκαλύπτει, να με κάνει να σπάω. Κάθε μέρα το μάχομαι, λέω στον εαυτό μου "δε μου κάνεις καλό, ποτέ δε θα μου κάνεις" αλλά αυτό παραμένει εκεί, με περιμένει όταν ξυπνάω και όταν κοιμάμαι. Μου παίρνει την αναπνοή και με αφήνει άφωνη"
<p>"Δεν έχει σημασία πόσο πολύ αντιστέκομαι, θα είναι πάντα εκεί να με φέρνει σε απόγνωση, να με συγκαλύπτει, να με κάνει να σπάω. Κάθε μέρα το μάχομαι, λέω στον εαυτό μου "δε μου κάνει

Η Φωτογράφος Κέιτι Τζόι Κρόφορντ πάσχει από αγχώδη διαταραχή από μικρό παιδί. Αυτό ήταν και το κίνητρό της για το νέο της φωτογραφικό project μέσω του οποίου προσπαθεί να μας δείξει πώς πραγματικά νιώθει κάποιος με διαταραχές άγχους. Πώς είναι να ζει κανείς με αυτό το φορτίο; 

"Το άγχος απαγορεύει στον πάσχοντα να ρισκάρει, ν΄ανακαλύψει, του κλέβει την επιθυμία να εξερευνήσει νέες ιδέες και να βγει από τη "ζώνη της άνεσης" γράφει η ίδια στην περιγραφή του έργου της που έχει βασιστεί καθαρά σε δικές της εμπειρίες. 

Όπως λέει η ίδια μέσα από αυτό το προσωπικό της ταξίδι - γεμάτο στρες κι άγχος - μεγάλωσε, ήρθε αντιμέτωπη με τους μεγαλύτερούς της φόβους κι όλο αυτό υπήρξε θεραπευτικό. Δίνει λοιπόν έμπνευση και καλεί όλους όσους βιώνουν κάτι ανάλογο, να εκφράσουν την καταπίεση που νιώθουν και να ξεκινήσουν τη δικιά τους θεραπεία επούλωσης. Δες τις πραγματικά συγκλονιστικές φωτογραφίες που αποτυπώνουν καρέ - καρέ την καθημερινότητα ενός ατόμου με αγχώδη διαταραχή και τις σκέψεις που ταλανίζουν το μυαλό.

Πραγματικά συγκλονιστικό άλμπουμ. Δες το καρέ-καρέ

 

"Αιχμάλωτη του δικού μου μυαλού. Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο χειρότερο γίνεται. Όσο λιγότερο σκέφτομαι, επίσης τόσο πιο δύσκολο γίνεται. Αναπνοή, εκπνοή. Μόνο αυτό θα κάνει τα πράματα λίγο καλύτερα"

 

"Ένα ποτήρι νερό δεν είναι βαρύ. Είναι σχεδόν ανόητη όταν πρέπει να σηκώσεις ένα.  Αλλά μήπως να το άδειαζες ή να το άφηνες εκεί; Πώς θα ήταν αν έπρεπε να το κρατάς για ημέρες, μήνες, χρόνια; Το βάρος δεν αλλάζει, ωστόσο, το φορτίο δείχνει ν΄αυξάνεται. Σε ένα βαθμό δεν θυμάσαι κάν πόσο ελαφρύ είναι. Μερικές φορές μάλιστα κάνεις τα πάντα για να προσποιηθείς πως δεν υπάρχει. Και κάποιες φορές απλά πρέπει να το αφήσεις να πέσει".

 

 

"Μου λένε ν΄αναπνεύσω. Μπορώ να αισθανθώ το στήθος μου να κινείται πάνω-κάτω, πάνω-κάτω. Αλλά γιατί να αισθάνομαι αποπνικτικά;  Κρατώ το χέρι μου κάτω από τη μύτη μου, φροντίζοντας να υπάρχει αέρας. Ακόμα δεν μπορώ να αναπνεύσω".

 

"Φοβόμουν να κοιμηθώ. Ένιωθα πανικό μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Στην πραγματικότητα το απόλυτο σκοτάδι δεν ήταν τρομακτικό. Ήταν αυτή η μικρή αχτίδα φωτός που δημιουργεί σκιές, τρομακτικές σκιές." 

 

 

"Μούδιασμα. Πόσο οξύμωρο; Όντως νιώθεις μούδιασμα; Η μήπως είναι η ανικανότητα να αισθανθείς κάτι; Είμαι τόσο συνηθισμένη στο μούδιασμα που το έχω εξομοιώσει με πραγματική αίσθηση".

 

 

"Το μυαλό μου γεμίζει με ήλιο. Η προσοχή μου ξεθωριάζει. Μια τόσο μικρή απόφαση, μια τόσο εύκολη ερώτηση. Το μυαλό μου δε με βοηθά. Είναι σαν να υπάρχουν τόσα κυκλώματα,. Λαβύρινθος."

 

 

"Δημιουργήθηκες από εμένα για εμένα. Δημιούργησες την απομόνωσή μου. Δημιουργήθηκες από μια δηλητηριώδη άμυνα. Είσαι κατασκευή από φόβο και ψέμα. Ένας φόβος υποσχέσεων που δεν τηρήθηκαν και εμπιστοσύνης που χάνεται. Και ορίζεις τη ζωή μου, όλο και πιο έντονα"

 

"Οι πληγές βαθιές είναι να σαν μην πρόκειται να επουλωθούν. Ο πόνος φαντάζει τόσο αληθινός, σχεδόν αφόρητος. Έχω γίνει ακριβώς αυτό, αυτό το τραύμα, η πληγή. Το μόνο που ξέρω είναι ο ίδιος πόνος, η δύσκολη αναπνοή, "άδεια μάτια", τρεμάμενα χέρια. Αν είναι τόσο οδυνηρό γιατί το αφήνουμε να συνεχίζεται; Μήπως είναι απλά το μόνο που γνωρίζουμε;"

 

Φοβάμαι να ζήσω αλλά φοβάμαι και να πεθάνω. 

 

"Η κατάθλιψη έρχεται όταν δεν μπορείς να νιώσεις τίποτα απολύτως. Το άγχος είναι όταν τα νιώθεις όλα στον υπέρτατο βαθμό. Το να τα έχεις και τα δύο είναι ένας διαρκής πόλεμος μέσα στο ίδιο σου το μυαλό. Και ποτέ δε θα υπάρξει νίκη".

 

 

"Είναι παράξενη η αίσθηση στο στομάχι σου. Είναι όπως όταν κολυμπάς και θέλεις ν΄αγγίξεις τα πόδια σου κάτω, αλλά το νερό είναι βαθύτερο από ό, τι νόμιζες. Συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να αγγίξεις τον πάτο και η καρδιά σας χτυπάει σαν να πάει να σπάσει".

 

 

 

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ