13:40
22/10/2016

Πήραμε γεύση από τα Προγράμματα της Στέγης [τραγουδήσαμε & ζωγραφίσαμε σαν παιδιά, χορέψαμε σαν 65+]

mail to Εκτυπώστε το Αρθρο

Για άλλη μια χρονιά, η ομάδα της Στέγης σε συνεργασία με εξειδικευμένους επαγγελματίες διοργανώνει εργαστήρια εικαστικών, χορού, θεάτρου, τεχνολογίας, μουσικής, κινηματογράφου και διαθεματικά για μικρούς και μεγάλους, μεμονωμένους επισκέπτες, σχολικές ομάδες και κοινωνικούς φορείς.

Η ομάδα αυτή, επέλεξε να κάνει φέτος μια ιδιαίτερα πρωτότυπη συνέντευξη Τύπου προκειμένου να μας συστήσει τις εκπαιδευτικές της δράσεις. Έτσι, είχαμε την ευκαιρία να γίνουμε εμείς οι ίδιοι συμμέτοχοι σε διάφορα εργαστήρια και να έχουμε μια πιο προσωπική βιωματική εμπειρία για το τι διαδραματίζεται μέσα σ΄αυτά.  

Να σημειωθεί πως εκτός από τα προγράμματα εντός των τειχών της, η Στέγη εξορμά και πάλι στην πόλη.  Πηγαίνει σε σχολεία, σε γειτονιές της Αθήνας και της Περιφέρειας, πειραματίζεται με τις νέες τεχνολογίες και τα νέα μέσα, συνδέει τα σχολεία μεταξύ τους μέσα από κοινά εκπαιδευτικά προγράμματα φέρνοντας τους μικρούς μαθητές σε επαφή με τις δεξιότητες του 21ου αιώνα. Κάνει «κοινωνικό θέατρο» δημιουργώντας παραστάσεις που παρουσιάζονται σε σχολεία υποβαθμισμένων και ακριτικών περιοχών και σε ιδρύματα. Μας βοηθά να ξαναγνωρίσουμε την παράδοση και να έρθουμε σε επαφή με τη σύγχρονη δημιουργία. Επιπλέον παιδιά, έφηβοι, άτομα με αναπηρία, ενήλικες άνω των 65 ετών παρακολουθούν παραστάσεις και επισκέπτονται εκθέσεις της Στέγης, γνωρίζουν τους συντελεστές, συμμετέχουν σε μεγάλα φεστιβάλ και βέβαια παρουσιάζουν τις δικές τους δημιουργίες!

Στόχος;  Η επικοινωνία, η σύνδεση, η συμμετοχή. Στη Στέγη, στη γειτονιά, στην πόλη.


Η δικιά μας αρχή έγινε με το εργαστήριο Μουσικής. Εκεί με καθηγήτρια τη Μάρθα Μαυροειδή και συνοδεία πιάνου δημιουργήσαμε με έκδηλη αμηχανία - ήμασταν ομάδα ενηλίκων γαρ και όχι παιδιών- μία μικρή ορχήστρα φωνών μουρμουρίζοντας ήχους διαφορετικής τονικότητας χωρισμένοι σε ομάδες. Στόχος του εργαστηρίου; Να μάθουμε να ακούμε τον εαυτό μας,  αλλά και τον διπλανό μας και να μένουμε στον τόνο μας ακόμη και όταν ο διπλανός μας βρίσκεται σε διαφορετικό. «Αυτό» είπε χαρακτηριστικά η κ. Μαυροειδή «ευχόμαστε να λάβει προεκτάσεις και στην κανονική ζωή των παιδιών και να μάθουν να ακούν τον διπλανό τους».

Ακολούθησε ένα εικοσάλεπτο απολαυστικό εργαστήρι ρομποτικής με τον εκρηκτικό Αντώνη Κάνουρα. που ανεβασμένος πάνω σε μία καρέκλα, χτυπώντας παλαμάκια και αποκαλώντας μας «παιδάκια» μάς προέτρεψε να συναρμολογήσουμε και να δώσουμε εντολές σ΄ένα μικρό ρομπότ και εν συνεχεία να το καθοδηγήσουμε στα σκοτεινά με φωνητικές εντολές μέσα σ΄ένα μουσείο με εκθέματα γυάλινα του Philip… Glass!

Σειρά πήρε το εξαιρετικά ενδιαφέρον εργαστήρι εικαστικών για εφήβους του Ανδρέα Κασάπη. Αφού πρώτα συζητήσαμε τι εστί «δημόσιος χώρος» για τον καθένα χωριστά, ακολούθως με αφορμή τη συζήτηση αυτή δημιουργήσαμε σε ομάδες των δύο ένα σχετικό κολάζ φωτογραφιών. 

Τέλος, από την παιδική και εφηβική ηλικία μεταφερθήκαμε στην ώριμη ηλικία των 65+ και για μισή ώρα γνωρίσαμε τις δυνατότητες του σώματός μας στο εργαστήρι χορού με την μοναδική Πατρίσια Απέργη. Η Πατρίσια, μια καλλιτέχνιδα με τρομερή δυναμική και ξεχωριστό χιούμορ, τόνισε πολλάκις πως όλοι οι άνθρωποι, οποιασδήποτε ηλικίας, μπορούν να χορέψουν, αρκεί να αφήσουν τους εαυτούς τους ελεύθερους για λίγο. Το εργαστήρι αυτό εκτός από τη βελτίωση της φυσικής κατάστασης, έτσι όπως πραγματοποιείται, συμβάλλει σημαντικά και στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων.

Μετά τα εργαστήρια, βγαίνοντας από την Στέγη εκείνο το μεσημέρι του Οκτωβρίου ένιωσα πως είχα βγει από ένα δίωρο ψυχοθεραπείας. Και αυτό μόνο παίρνοντας μια εικοσάλεπτη γεύση από τέσσερα εργαστήρια….

 

Γεωργία Οικονόμου

georgia.oikonomou@gmail.com

 

Διαβάστε στην επόμενη σελίδα αναλυτικά τα εργαστήρια

ΣΧΟΛΙΑΣΕ